บทที่ 178

ไอราเพิ่งนั่งลงตรงข้ามไลลาก็มีเสียงโทรศัพท์สั่นขึ้น

เป็นอัลฟ่าคิลเลียน

[ถึงเวลาชดใช้บุญคุณที่เธอติดค้างฉันแล้ว คืนนี้ไปกับฉันที่หนึ่ง ฉันต้องการให้เธอช่วยบางอย่าง]

ไลลาชำเลืองมองข้ามไหล่แล้วครางอย่างหมดแรง ก่อนจะฟุบหน้าผากลงกับโต๊ะ

“เขารู้ตลอดว่าฉันอยู่ที่ไหน สาบานได้เลย”

“รู้ไหมว่าเรื่องอะไร” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ